3 gedachten over “Reacties op Wie is de mens? najaar 2019

  • september 30, 2019 om 2:20 pm
    Permalink

    Het eerste college met plezier en aandacht gevolgd. Bij het vraagstuk van wel of geen vrije wil en de mate van wilsgradatie wijs ik op een stukje uit het boek De geheugenlozen (de herinnering als wapen tegen populisme) van de hand van Géraldine Schwarz, dat veelzeggend is over het wilsproces. zie blz. 282

    In zijn pleidooi namens de joodse slachtoffers vatte Arno Klarsfeld, zoon van Serge en Beate Klarsfeld het mechanisme samen dat van deze fatsoenlijke republikein (ze heeft het over Maurice Papon) stap voor stap een misdadiger maakt: “Door te geloven dat toegeven bij kleine dingen geen gevolgen heeft. Uiteindelijk wordt het een opeenstapeling, kleinigheid op kleinigheid, compromis op compromis. je komt op een kruising tussen goed en kwaad te staan. Je aanvaardt, je aanvaardt. je wijkt van jezelf. je vergeet de man die je bent, de man die je zou moeten zijn. je houdt jezelf voor een toeschouwer te zijn, terwijl je allang hoofdrolspeler bent. en als van zelf aanvaard je het onvoorstelbare.”

    Beantwoorden
  • september 30, 2019 om 2:32 pm
    Permalink

    Vandaag met plezier en aandacht het eerste college van de reeks over “Wie is de mens”gevolgd. in de inleiding kwam het vraagstuk van de vrije wil ter sprake en de tekst van Verplaete uit Trouw van 28 aug.
    dit bracht me bij een tekst uit het boek “De geheugenlozen” van Géraldine Schwarz. op pag. 282 staat een behartigenswaardige tekst , die ik oplas en graag hier plaats.

    in zijn pleidooi namens de joodse slachtoffers vatte Arno Klarsfeld, zoon van Serge en Beate Klarsfeld, het mechanisme samen dat van deze fatsoenlijke republikein (het gaat over Maurice Papon) stap voor stap een misdadiger maakt: “Door te geloven dat toegeven bij kleine dingen geen gevolgen heeft. uiteindelijk wordt het een opeenstapeling, kleinigheid op kleinigheid, compromis op compromis. je komt op de kruising van goed en kwaad te staan. Je aanvaardt, je aanvaardt. je wijkt voor jezelf. Je vergeet de man die je bent geweest, de man die je zou moeten zijn. je houdt jezelf voor een toeschouwer te zijn, terwijl je allang hoofdrolspeler bent. En als vanzelf aanvaardt je het onvoorstelbare.”

    Beantwoorden
  • oktober 1, 2019 om 7:21 am
    Permalink

    M.b.t. de Inleiding en Hoofdstuk 1 een leestip: Paul Scheffer Gevraagd: groot gebaar voor de nieuwe generatie NRC 25-09-2019. Thema: Een investeringsfonds instellen t.b.v. een nieuw contract tussen de generaties.

    Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.